Stedelijke basisscholen

Een kleuterschool of lagere school in jouw buurt

Ontmoet onze straffe stagiair(e)s

3 gezichten, 3 verhalen, een brok aan motivatie. 

 

"In een stedelijke school heb je street credibility nodig."

Sammy Van Peteghem is 29 jaar en ziet de leerlingen van stedelijke basisschool De Wereldreiziger ondertussen als ‘haar kindjes’. Ze hecht veel belang aan de band tussen leerling en leerkracht. Via het werkplektraject kreeg ze de kans om die band te ontwikkelen en langdurige relaties op te bouwen met de leerlingen.

“Persoonlijke begeleiding en aandacht zijn een must. Als leerkracht kan je elke leerling iets bijbrengen. Op welke manier je dat het beste doet is afhankelijk van de leerling. Daarom moet je uitzoeken welke insteek je leerlingen boeiend vinden. De band die nodig is om daarover met hen in gesprek te gaan, vind ik zeer belangrijk. Ik luister naar wat hen écht bezighoudt en probeer mijn les vanuit hun interesses vorm te geven.”

Wou je altijd al leerkracht lager onderwijs worden?

Sammy: “Vroeger gaf ik zwemlessen en was ik monitor bij de speelpleinwerking. In het middelbaar volgde ik Lichamelijke Opvoeding Sport. Hoewel ik toen nog LO leerkracht wou worden, koos ik daarna toch voor de studie Verpleegkunde en Vroedkunde. Uiteindelijk besefte ik dat leerkracht lagere school het beste aansloot bij mijn interesses en talenten. Bovendien kan ik in mijn functie als leerkracht alles wat ik geleerd heb over beweging, sport, spel en zorg ook integreren.”

Hoe ervaar je het lesgeven in een stedelijke context?

Sammy: “Sommige kinderen hebben minder kansen. Niet elke leerling beschikt over een achterban die hem of haar aanmoedigt. Als leerkracht kan je ervoor zorgen dat deze leerlingen toch kansen krijgen en met enthousiasme naar school komen. Voor mij is het een uitdaging om dat verschil te maken. Lesgeven in een stedelijke school is die uitdaging elke dag aangaan. In het begin moest ik me aanpassen aan de manier van lesgeven en de diversiteit tussen de leerlingen. Er komt heel wat flexibiliteit bij kijken in de praktijk. Ook hoekenwerk en zelfstandig werk zagen er niet helemaal uit zoals ze in de theorie omschreven werden. Ik ontdekte zoveel mogelijkheden. Bundeltjes, planborden, noem maar op.”

Welke vaardigheden heeft een leerling nodig om in de 21ste eeuw zijn of haar plekje te vinden in de samenleving?

Sammy: “Een open houding. Een leerling moet ruimte krijgen om te durven tonen wie hij of zij is en zich vrij voelen om een mening te delen. Tegelijk moeten de leerlingen naar elkaar luisteren en andere culturen leren kennen zonder meteen te oordelen. Op die manier leren ze respectvol met elkaar communiceren en samenwerken. Dat leren ze vandaag, maar morgen en later in hun leven zal die houding hun ver brengen.”

En de leerkracht? Welke skills of attitude heeft die nodig?

Sammy: “In een stedelijke school als deze heb je als leerkracht een hoop street credibility nodig. Je moet tonen dat je er écht staat en dat je niet wereldvreemd bent. Daarnaast moet je je vooral kunnen inleven in de leefwereld van de leerlingen. Elke dag doe ik mijn best om te begrijpen waar ze buiten de schoolmuren mee bezig zijn om hen op een gepaste manier te kunnen motiveren. Hip hop? Een nieuw spelletje? Goed luisteren en observeren is de boodschap!”

Waarom koos je voor het werkplektraject?

Sammy: “Ik koos voor het werkplektraject omdat ik weg wou van het schoolse. De boeken sluiten en gewoon beginnen. Ik ben altijd al meer een doener geweest. Een jaar lang meedraaien in een school door drie dagen in de week voor de klas te staan sprak mij erg aan. Door het werkplektraject kon ik laten zien wat ik al in mijn mars had en tegelijk geconfronteerd worden met wat ik nog minder goed deed. Ja, ik ben soms plat om mijn gezicht gegaan, maar hey, je komt wel weer recht. Kei hard gaan, kei hard vallen, dat is onderwijs. Dat ervaar je best tijdens je opleiding.”

Wat zijn volgens jou de belangrijkste voordelen van het werkplektraject?

Sammy: “Je leert heel veel op korte termijn van een ervaren schoolteam. Je kent het verloop van het schooljaar, neemt deel aan zorg- én personeelsvergaderingen, maar je leert jezelf ook kennen als leerkracht. Die zelfkennis is goud waard. Je staat al met één been in het onderwijs. Het traject vraagt veel engagement van je, maar ik heb het gevoel dat ik volgend jaar veel meer ben dan een starter.”

Welke inzichten die je gedurende het werkplektraject opdeed blijven je bij?

Sammy: “Ik heb vooral geleerd dat kinderen kunnen lezen, dat wil zeggen hun leefwereld en gedrag begrijpen, erg belangrijk is. Dat inzicht in kinderen had ik al, maar het schoolteam wees me nog meer op het belang ervan. Ook mijn inzicht over het belang van structuur is veranderd. Ik ben een mega-chaoot. Het leerkrachtenteam werkt hier nauw samen. Structuur en planning zijn dan aangewezen. Ik heb geleerd om rekening te houden met de werkwijze van collega’s. Bovendien bevragen wij elkaar en herinneren we elkaar zo ook aan bepaalde dingen. Dat tempert de chaos.”

 

"Het werkplektraject is geen momentopname, het is de realiteit."

De kans krijgen om een stukje bij te dragen aan de talentontwikkeling van een kind, dat vindt Eline Rensonnet, 23 jaar, misschien wel het spannendste aan leerkracht zijn. “Dat ze later een rekening optellen en dat ze dat kunnen omdat jij het hen ooit leerde. Daar krijg ik kriebels van. Je geeft hen een stukje basis mee dat ze later vanzelfsprekend zullen vinden, maar ik zal altijd dankbaar zijn dat ik hen dat heb kunnen aanleren.”

Wou je altijd al leerkracht lager onderwijs worden?

Eline: “Ik studeerde eerste Pedagogische Wetenschappen in Gent, een omweg, want eigenlijk had ik evengoed ineens kunnen starten met de lerarenopleiding. De droom om leerkracht te worden moest enkel nog wat rijpen, denk ik. Nu is die er en krijgt die steeds meer betekenis. Ik moet vaak denken aan mijn eigen leerkrachten. Als ik bijvoorbeeld een ruzie wil oplossen in de klas denk ik: Hoe pakten zij dat toen aan? Ik vraag me dan af wat er werkte en probeer het uit in mijn klas. Sociale vaardigheden zijn heel belangrijk.”

Welke vaardigheden heeft een leerling nodig om in de 21ste eeuw zijn plek te vinden in de samenleving?

Eline: “De leerlingen moeten weten dat elke persoon telt, ongeacht de taal of huidskleur. Elk verhaal telt. Er is heel wat verdraagzaamheid nodig om tot succesvolle samenwerkingen te komen. Het is niet wit, het is niet zwart, het is altijd grijs. Als kinderen dat beseffen, staan ze al erg ver. Samen met hen wil ik vanuit verschillende invalshoeken nadenken, goed leren kijken en luisteren naar alle standpunten. Het zijn immers die vaardigheden die een wereldreiziger nodig heeft in de 21ste eeuw.

En de leerkracht? Welke skills of attitude heeft die nodig?

Eline: “Als leerkracht moet je beseffen dat je een spiegel bent voor je leerlingen. Maar hoe kan je hen optimaal begeleiden in het verwerven van normen en waarden die in de 21ste eeuw centraal staan? Als jij een open houding aanneemt, zullen zij dat waarschijnlijk ook doen. Als jij telkens naar de twee kanten luistert in een conflict, zullen zij dat wellicht ook in de praktijk brengen. Althans, daar geloof ik in.”

Waarom koos je voor het werkplektraject?

Eline: “Ik was op zoek naar een hoop praktijkervaring, en die heb ik gevonden. Ik besef dat dit traject werkt voor mij, maar misschien niet per se voor iedereen. Je moet klaar zijn om initiatief te nemen, werk zien en durven opnemen, zelfstandig zijn en op je strepen staan en ‘nee’ leren zeggen. Dat is niet altijd even makkelijk.”

Wat zijn volgens jou de belangrijkste voordelen van het werkplektraject?

Eline: “Ik heb 1 september meegemaakt. Ik weet van A tot Z wat er gebeurt gedurende zo’n schooljaar. Dit zijn geen momentopnames, dit is de realiteit. Daarnaast leerde ik ook relaties aangaan en een netwerk opbouwen. Daar leer ik veel uit, maar wie weet zorgen die relaties ook voor nieuwe kansen naar volgend jaar toe.”

Welke inzichten die je gedurende het werkplektraject opdeed blijven je bij?

Eline: “Ik heb altijd goed kunnen opkomen voor mezelf, maar als nieuweling in een school vond ik dat niet simpel. Ik heb hier al leren ‘nee’ zeggen, maar aan dit punt werk ik nog steeds. Je wil een goede indruk maken op iedereen, laten zien dat je een harde werker bent, maar niet iedereen ziet je meteen zoals je bent. Ik trek me dingen wel vaker persoonlijk aan. Een kind dat ’s middags geen boterhammen heeft, hoe ga je daar mee om? Dan pieker ik over wat er thuis speelt. Die betrokkenheid is mijn sterkte, maar soms ook mijn zwakte. Mijn mentor leert me dat ik genoeg moet relativeren en nuanceren. Uiteindelijk kan je niet veel meer doen dan je leerlingen op het einde van de dag een rugzakje geluk mee naar huis geven.”

 

"Kom los van het denken in hokjes, maar ook van het lesgeven in vakjes."

Elien Van den Bergh, 21 jaar, werd door haar leerkrachten vroeger weleens ‘jufke’ genoemd. Misschien zit het in de familie. Haar moeder en nicht werken immers ook op scholen. Zij kent de verhalen. Zelf kan ze er ondertussen ook heel wat over vertellen.

Wou je altijd al leerkracht lager onderwijs worden?

Elien: “In het middelbaar genoot ik ervan om klasgenoten iets uit te leggen. Dat gaf me voldoening. Zelf had ik een leerkracht die streng maar rechtvaardig was. Ze kon eens luid roepen als het nodig was, maar bovenal was ze te vertrouwen en had ze een open houding. Daardoor was de drempel om tot haar te komen met een probleem toch laag. Kinderen zoeken ook toenadering tot mij als leerkracht. Ze bloeien open. Anderstaligen beginnen plots te spreken. Althans, dat zeggen andere leerkrachten hier. Blijkbaar straal ik dus wel enthousiasme en vertrouwen uit.”

Welke vaardigheden heeft een leerling nodig om in de 21ste eeuw zijn plek te vinden in de samenleving?

Elien: “Ik vind het belangrijk om leerlingen te begeleiden in de ontwikkeling van hun zelfstandigheid. Er staat niet altijd iemand naast je om je hand vast te houden. Zelfredzaamheid en probleemoplossend denken zijn twee skills die ze later goed zullen kunnen gebruiken als ze creatief tot oplossingen moeten komen. Iets waarvan ze dachten dat ze het nooit gingen kunnen, blijkt toch zeer simpel te zijn. Door gebruik te maken van andere materialen, kwamen ze tot andere inzichten. Daar doe ik het voor! Ik wil ervoor zorgen dat alle leerlingen zo ver mogelijk raken.”

En de leerkracht? Welke skills of attitude heeft die nodig?

Elien: “Flexibel zijn. Tijdens de uren zelfstandig werk moet je als leerkracht in staat zijn wiskunde en Nederlands zo goed als tegelijkertijd uit te leggen. Je komt los van het lesgeven-in-vakjes. Je moet sturen en dan weer loslaten. Je lesvoorbereiding moet je bijvoorbeeld zonder problemen kunnen loslaten.”

Waarom koos je voor het werkplektraject?

Elien: “In het tweede jaar had ik 2 weken stage gelopen, maar net toen ik echt begon bij te leren moest ik alweer vertrekken. Dat vond ik jammer. Het werkplektraject dan maar, dacht ik, maar eerlijk? Ik begreep er niets van. Wat is dat nu zo’n werkplektraject? Ik zette al mijn vragen op mail. Dit traject stond nog in zijn kinderschoenen. Mijn vragen hielpen om het te concretiseren, vertelden ze me later.”

Wat zijn volgens jou de belangrijkste voordelen van het werkplektraject?

Elien: “Het werkplektraject zorgt ervoor dat een leerstoornis een gezicht krijgt. De theorie vormt een kader voor de praktijk, maar ook vanuit de praktijk kan je theoretische aspecten gaan opzoeken en bestuderen. Daarnaast is het fijn om met twee andere studenten in De Wereldreiziger les te geven. Problemen binnen de school of het team kunnen we samen aankaarten. We hebben elkaar ook om eens te ventileren. We botsen namelijk weleens tegen dezelfde dingen aan. Een ander voordeel is dat ik het gevoel heb dat ik hier erg veel tijd investeer, maar dat die investering ook zal opbrengen. Ik weet nu hoe het werkt, waardoor alles volgend jaar vlotter zal verlopen. Ik merk dat ik soms al verder dan een starter-klasleerkracht sta omdat ik in aanraking kom met alle aspecten van de school en van een schooljaar. Wij zijn de enige pas afgestudeerden die een eerste schooldag op 1 september van zo dichtbij hebben meegemaakt. Dat is echt een unieke ervaring. Dat is een pluspunt voor mij als persoon, maar dat is het zeker ook voor mijn CV.

Welke inzichten die je gedurende het werkplektraject opdeed blijven je bij?

Elien: “Ik ben altijd al wel een flexibel persoon geweest, maar om echt te zeggen dat flexibiliteit mijn sterkte is? Daarvoor had ik situaties nodig die dat bevestigden. Het komt voor dat een collega je een halfuur op voorhand vraagt om de les over te nemen of al een intro te geven. Vroeger zou ik ‘ja’ gezegd hebben maar me ergens toch afgevraagd hebben of ik het wel zou kunnen. Wel, dat vraag ik me nu nog zelden af. Geen paniek. Ik bén flexibel. Ik kan dit wel. Daar ben ik nu een stuk zekerder van. Een ander inzicht dat ik hier opdeed is het belang van heldere communicatie. Daar had ik dit jaar soms nog moeite mee. Zo dacht ik dat ik met een collega een afspraak had gemaakt, maar bleek die collega dat toch anders opgevat te hebben. Mijn stagebegeleidster heeft me al heel wat communicatietips gegeven om me hierin te versterken.”

 

Benieuwd naar het schooljaar van Elien, Eline en Sammy? Lees hun blogberichten.


September

Het begin van het schooljaar kunnen meemaken als derdejaarsstudent, een vrij uniek moment. Dankzij dit project was het voor ons dus wel mogelijk. Starten op 1 september, here we go! Als men ons vraagt om de eerste dagen/weken in het onderwijs te omschrijven in één woord, denken wij onmiddellijk aan ‘hectisch’. Vele zaken die nog geregeld moeten worden. Als student heb je vaak geen oog voor al deze details, het was dan ook een echte ‘eyeopener’ om dit vanop de eerste rij te kunnen meemaken.    

We werden uitgenodigd om mee op bos- en fietsklassen te gaan met het derde, vierde en vijfde leerjaar. Zo konden ook wij kennis maken met de leerlingen én de werking van sommige leerkrachten op deze school in een andere context.          

In functie van onze stage in het eerste leerjaar volgen wij ook de leerlingen van het eerste leerjaar in hun klasjes. Op deze manier werd onze beginsituatie voor onze stage vrij reëel geschept. Je kon kennis maken met leerlingen op een ander niveau dan de ‘normale’ observatiedagen die de hogeschool inplant voor je stage.

Oktober

Oktober was een behoorlijk drukke maand voor ons drietjes. We zijn de eerste lijnen voor onze bachelorproef aan het uittekenen en hebben daarnaast onze eerste (bewogen) stageperiode achter de rug. We stonden met drie in het eerste leerjaar tijdens deze stage. Daar vormden we als het ware een extra miniteam voor de twee klassen. Dit was zeker niet zo evident als we eerst gedacht hadden.

Tijdens de eerste stageweek zijn we alle drie onszelf tegen gekomen. Het vormen van een miniteam bleek veel intenser te zijn ondanks (of net dankzij?) het feit dat we elkaar zo goed kennen.          

Dankzij enkele goede gesprekken en (nieuwe) duidelijke afspraken zijn we aan het begin van de tweede week met nieuwe moed gestart en hebben we onze stage op een heel fijne manier kunnen afsluiten. De grootste les die we uit deze stageperiode meenemen: communicatie is everything!

November

Het was heel fijn om de kinderen uit onze stageklassen alweer terug te zien. Bij andere stages neem je na enkele weken afscheid van de leerlingen en zie je hen misschien nooit meer terug. Wij kunnen daarentegen nog een heel jaar toekijken en eventueel zelfs helpen bij de ontwikkelingen die de leerlingen van het eerste leerjaar nog gaan doormaken.
NOG een voordeel aan onze avonturen in De Wereldreiziger!

December

We kregen alle drie de kans om verschillende filter- en MDO-momenten mee te maken. Aangezien we een aantal leerlingen al zeer goed kennen, vormen wij uiteraard ook een bron van informatie. Wat wij zeer hard appreciëren, is de kans die wij krijgen om inderdaad mee te discussiëren over een bepaalde leerling.

Daarnaast waren er ook de zeer leuke momenten waarop we mee naar de schaatspiste op de groenplaats gingen en de kerstfeestjes in de verschillende klassen. Bij de ene was het een kerstontbijt, bij de andere een gezellig filmmoment.  Wat kan een mens meer verlangen de laatste dagen voor de vakantie?

Januari

Natuurlijk hadden wij net zoals onze medestudenten ook examens. Naast onze examens deden wij in januari ook onze zorgstage. Deze zorgstage was steeds met de klas waarmee wij op bosklassen zijn gegaan. Zo nam Sammy de ridders van het derde leerjaar onder haar vleugels. Elien kwam bij juf Ine van het vierde leerjaar terecht waardoor de AN-werking geen geheimen meer voor haar heeft. En Eline kwam door de graadswerking zowel in het vijfde als in het zesde leerjaar terecht! We hebben hier alle drie onwaarschijnlijk veel bijgeleerd op verschillende vlakken!

Februari

Op 9 februari kregen we de eer om samen met de lectoren van de opleiding lager onderwijs rond de tafel te zitten. We vertelden hen met veel enthousiasme waarom het werkplektraject zo een mooie kans is voor ons drie en hoe dit de volgende jaren nog meer vorm gegeven kan worden binnen de opleiding.

Er staat nog heel wat op de planning dit semester, met als hoogtepunt onze eindstage! Elien krijgt van juf Greet van het derde leerjaar het volste vertrouwen om tijdens deze laatste stageperiode haar klas over te nemen. Sammy zet samen met de leerlingen van het zesde leerjaar hun laatste stappen in het lager onderwijs. En Eline zal de leerlingen van het tweede leerjaar met veel plezier onder haar vleugels nemen.

We hebben alle drie heel veel zin om hieraan te beginnen. Dit is het laatste ‘uitprobeer-stukje’ voor we dat papiertje met ‘diploma’ in onze handen hebben. Weer een maand voorbij, weer een stap dichter bij juf Elien, juf Sammy en juf Eline...

Maart

Onze laatste stage zit er bijna op! De komende drie maanden ligt de focus op onze bachelorproef. De weken zijn voorbijgevlogen. Naast onze stage hebben we ook nog een aantal andere evenementen bijgewoond.

Eline begeleid sinds september het Basketbalstimuleringsproject in de Wereldreiziger. Een aantal leerlingen van het vijfde en het zesde leerjaar krijgen hierbij de kans om te trainen en wedstrijden tegen andere scholen te spelen. Op 10 maart mochten we allemaal samen naar een match van de Antwerp Giants.  

Op 14 maart hebben we samen met de geselecteerde directeurs, Lies Pycke, Jo van den Hauwe en Dorien van de pedagogische begeleidingsdienst van het Stedelijk Onderwijs het werkplektraject voorgesteld aan de studenten van het tweede jaar. Vol enthousiasme hebben we het zo realistisch mogelijk voorgesteld. We kregen verschillende geïnteresseerde vragen, waardoor we er zeker van zijn dat het werkplektraject volgend jaar een goede opvolging krijgt. Wie nog vragen heeft mag ons zeker een bericht sturen! Zo, nu zijn we helemaal klaar om de laatste week te knallen!