Het verhaal van Ingrid

Ingrid is een ancien in het Stedelijk Onderwijs. Haar carrière startte meer dan 30 jaar geleden als leraar lichamelijke opvoeding. “Ik had nooit gedacht dat een turnjuf ooit directeur kon worden. Maar bij het Stedelijk Onderwijs kan dat dus wel!”

Ingrid Vanhecke, directeur van Stedelijk basisschool Zuidzin

Na een aantal interims startte Ingrid in 1988 als gymleerkracht in stedelijke basisschool Flora. Meer dan 10 jaar lang was ze daar de vaste gymleerkracht voor de Flora-kinderen én zelfs voor de ouders. Want dat was heel typisch aan deze Borgerhoutse school: er werd (en wordt) hard gewerkt aan ouderparticipatie. Dat resulteerde in allerlei projecten waaronder turnlesjes voor mama’s. 

“De tijd in de Floraschool was super fijn en heel leerrijk. Naast de turnles in de Floraschool gaf ik al die jaren ook LO in andere stedelijke scholen. Op een gegeven moment kwam er in één van die scholen een voltijdse plaats vrij voor een leraar LO. Ik heb toen (met pijn in het hart) gekozen voor een voltijdse job in de Parkschool (nu De Vlinderboom-Vlinder). Daar ging een totaal andere wereld voor me open: een groene omgeving, een heel andere leerlingen- en ouderpopulatie. Ook fijn en boeiend, hoor! 

 

Ondertussen volgde ik een directiecursus, niet persé om onmiddellijk directeur te worden, maar ik wilde wel een persoonlijk plan voor de toekomst. Voor in geval ik ooit als turnleraar de turnoefeningen niet meer zou kunnen tonen aan mijn leerlingen. Dat wilde ik absoluut vermijden. 

Zonder joggingbroek

Op 31 augustus 2006 kreeg ik totaal onverwacht een telefoontje: er werd nog een directeur gezocht voor de Arthurschool. Tijd om na te denken was er amper (1 dag). En dus heb ik de sprong gewaagd! Die nacht heb ik amper geslapen, mijn grootste bezorgdheid was: ‘wat moet ik aandoen. Ik droeg al 18 jaar elke dag een joggingbroek’ (lacht).

En zo ben ik de volgende dag als startende directeur voor de leeuwen gegooid. Ik wist eigenlijk helemaal niet waar te beginnen… Vandaag verloopt dat gelukkig anders: Stedelijk Onderwijs heeft ondertussen een sterk ondersteuningsnetwerk uitgebouwd zodat directeurs kunnen rekenen op coaching en ondersteuning. 

Ik vond snel mijn draai als directeur en de jaren vlogen voorbij. Uiteindelijk fusioneerde de Arthurschool met een nabijgelegen lagere school en een kleuterschool. Geen evidente opdracht: we moesten 3 culturen, 3 teams en 3 directeurs laten samensmelten tot één grote school (De Vlinderboom). Aanvankelijk deed ik dat in duo met een andere directeur van de lagere school. We waren complementair, dat liep goed. Toen deze collega wegviel en ik er alleen voor stond, heb ik wel vaak zwarte sneeuw gezien. Zo’n grote school runnen, verdeeld over 2 gebouwen is bijna onmogelijk. Alles gaat traag, je moet 60 collega’s in dezelfde richting krijgen en houden. 

In die periode kreeg ik de ziekte van Ménière en zorgde ik bovendien voor mijn zieke moeder. Ik pendelde elke dag na school naar Zeebrugge om voor haar te zorgen. Dat hield ik een schooljaar lang vol. 

Adempauze

Ik wist me altijd wel te beredderen als directeur, hoe druk en zwaar de job ook was. Maar als het dan ook in je privéleven niet loopt zoals je wil, dan gaat op een gegeven moment letterlijk het licht uit. Ik was op en heb een tijd thuis gezeten om op adem te komen. Dat deed deugd. In die rustperiode botste ik per ongeluk op een vacature: Stedelijk Onderwijs zocht een directeur die een nieuwe basisschool zou opstarten. Toen ik dat las, voelde ik voor het eerst terug kriebels en veel energie. Tegelijkertijd wilde ik mijn team en school niet zomaar achterlaten. Toch heb ik me  uiteindelijk kandidaat gesteld voor deze uitdagende job. En een uitdaging is het zeker: er is momenteel niets behalve een ruwbouw die we op termijn gaan delen met een andere basisschool van het GO! Dat is op zich al een speciaal gegeven in onderwijs. Samen met de collega-directeur van het GO! bouwen we elk onze eigen visie uit, maken we gemeenschappelijke afspraken, zullen we de leraarskamer delen… 

Nieuwe school opbouwen

Er komt heel veel kijken bij de opstart van een nieuwe school (Zuidzin). 

Gelukkig kan ik rekenen op collega’s van de ondersteunende diensten. De mensen van marketing bijvoorbeeld helpen me bij het maken van een passende illustratie, bij het zoeken van een nieuwe schoolnaam, het bouwen van een website etc… Want geen enkele ouder kent de school momenteel en in september hopen we toch wel voldoende leerlingen te verwelkomen. 

Ook de medewerkers van de pedagogische begeleidingsdienst en mijn netwerkdirecteur ondersteunen me om de visie mee vorm te geven. Als ik kijk naar de ondersteuning die mijn collega-directeur krijgt vanuit haar koepel, dan mag ik mijn handen kussen! Bij Stedelijk Onderwijs kan je als onderwijsprofessional echt wel rekenen op veel ondersteuning en pedagogische vrijheid. Keerzijde is natuurlijk dat je ook stukje autonomie verliest. Bijvoorbeeld wij plannen als directeur niet zelf onze facultatieve verlofdagen of wij moeten werken met raamcontracten. Maar ik vind dat juist een goede zaak. Dat geeft me een veilig en zeker gevoel. Ik heb liever dat er voor financiën bijvoorbeeld iemand meekijkt en helpt waar nodig. In onze organisatie sta je er echt nooit alleen voor. 

Lees ook andere verhalen van collega's

Ga naar onze vacatures