Ontmoet Eline!

"Het werkplektraject is geen momentopname, het is de realiteit."

De kans krijgen om een stukje bij te dragen aan de talentontwikkeling van een kind, dat vindt Eline Rensonnet misschien wel het spannendste aan leerkracht zijn. “Dat ze later een rekening optellen en dat ze dat kunnen omdat jij het hen ooit leerde. Daar krijg ik kriebels van. Je geeft hen een stukje basis mee dat ze later vanzelfsprekend zullen vinden, maar ik zal altijd dankbaar zijn dat ik hen dat heb kunnen aanleren.”

Wilde je altijd al leerkracht lager onderwijs worden?

Eline: “Ik studeerde eerste Pedagogische Wetenschappen in Gent, een omweg, want eigenlijk had ik evengoed ineens kunnen starten met de lerarenopleiding. De droom om leerkracht te worden moest enkel nog wat rijpen, denk ik. Nu is die er en krijgt die steeds meer betekenis. Ik moet vaak denken aan mijn eigen leerkrachten. Als ik bijvoorbeeld een ruzie wil oplossen in de klas denk ik: Hoe pakten zij dat toen aan? Ik vraag me dan af wat er werkte en probeer het uit in mijn klas. Sociale vaardigheden zijn heel belangrijk.”

Over vaardigheden gesproken. Welke vaardigheden heeft een leerling nodig om in de 21ste eeuw zijn plek te vinden in de samenleving?

Eline: “De leerlingen moeten weten dat elke persoon telt, ongeacht taal of huidskleur. Elk verhaal telt. Er is heel wat verdraagzaamheid nodig om tot succesvolle samenwerkingen te komen. Het is niet wit, het is niet zwart, het is altijd grijs. Als kinderen dat beseffen, staan ze al erg ver. Samen met hen wil ik vanuit verschillende invalshoeken nadenken, goed leren kijken en luisteren naar alle standpunten. Het zijn immers die vaardigheden die een wereldreiziger nodig heeft in de 21ste eeuw."

En de leerkracht? Welke skills of attitude heeft die nodig?

Eline: “Als leerkracht moet je beseffen dat je een spiegel bent voor je leerlingen. Als jij een open houding aanneemt, zullen zij dat waarschijnlijk ook doen. Als jij telkens naar de twee kanten luistert in een conflict, zullen zij dat wellicht ook in de praktijk brengen. Althans, daar geloof ik in.”

Waarom koos je voor het werkplekleren?

Eline: “Ik was op zoek naar een praktijkervaring, en die heb ik gevonden. Ik besef dat dit traject werkt voor mij, maar misschien niet per se voor iedereen. Je moet klaar zijn om initiatief te nemen, werk zien en durven opnemen, zelfstandig zijn en op je strepen staan en ‘nee’ leren zeggen. Dat is niet altijd makkelijk.”

Wat zijn volgens jou de belangrijkste voordelen van werkplekleren?

Eline: “Ik heb 1 september meegemaakt. Ik weet van A tot Z wat er gebeurt gedurende zo’n schooljaar. Dit zijn geen momentopnames, dit is de realiteit. Daarnaast leerde ik ook relaties aangaan en een netwerk opbouwen. Daar leer ik veel uit, maar wie weet zorgen die relaties ook voor nieuwe kansen naar volgend jaar toe.”

Welke inzichten die je gedurende het werkplekleren opdeed blijven je bij?

Eline: “Ik heb altijd goed kunnen opkomen voor mezelf, maar als nieuweling in een school vond ik dat niet simpel. Ik heb hier al leren ‘nee’ zeggen, maar aan dit punt werk ik nog steeds. Je wil een goede indruk maken, laten zien dat je een harde werker bent, maar niet iedereen ziet je meteen zoals je bent. Ik trek me dingen wel vaker persoonlijk aan. Een kind dat ’s middags geen boterhammen heeft, hoe ga je daar mee om? Dan pieker ik over wat er thuis speelt. Die betrokkenheid is mijn sterkte, maar soms ook mijn zwakte. Mijn mentor leert me dat ik genoeg moet relativeren en nuanceren. Uiteindelijk kan je niet veel meer doen dan je leerlingen op het einde van de dag een rugzakje geluk mee naar huis geven.”